Boos worden op je kind is nodig
arrow_drop_up arrow_drop_down

Boos worden op je kind is nodig

‘Nee, schatje, je mag niet op de muur tekenen, dat moet je op een papiertje doen…’

‘Ik vind het niet leuk dat je me slaat, dat mag echt niet hoor…’

‘Ik wil nu echt graag dat je naar me luistert, alsjeblieft…’

Je lacht er misschien om, maar ik zie het vaak gebeuren om me heen. Moeders die zich voorgenomen hebben om geduldig te zijn en lief te blijven, ook als hun kind gedrag vertoont dat onacceptabel is.

Ze willen niet schreeuwen of boos worden en dus vragen ze het uiterste van zichzelf door overal heel geduldig en begripvol op te reageren. Tot het moment dat ze het niet meer volhouden en dan ontploffen ze. En ik snap waar dat vandaan komt.

Het ís namelijk ook heel belangrijk om begrip te hebben voor je kind en om te begrijpen waar het gedrag van je kind vandaan komt.

Máár… en dat is een heel belangrijk verschil… En daar zie ik het vaak misgaan bij ouders die graag op deze manier willen opvoeden…

BEGRIPVOL EN LIEFDEVOL OPVOEDEN BETEKENT NIET DAT JE KIND DAN ALLES MAAR MOET MOGEN

Liefdevol opvoeden is niet genoeg. Je moet ook duidelijk zijn. Van soft gedoe, krijg je verwende kinderen, die gepamperd worden en denken dat de wereld om hen draait. En daar hebben we er, eerlijk gezegd, al genoeg van rondlopen op deze wereld.

Kinderen moeten ook leren dat dingen niet mogen en het is dus belangrijk dat ze leren waar de grens ligt.

En dan is het soms nodig dat jij, als ouder, boos wordt. Daar leren kinderen namelijk van. Ze leren daarvan waar de grens ligt. Wat wel mag en wat niet mag. Die duidelijkheid, die hebben ze nodig. Sterker nog, daar vragen ze zelfs om. Kinderen die heel vaak over jouw grens gaan, vragen eigenlijk letterlijk: ‘Mam, waar ligt jouw grens eigenlijk?’

Er is echter wel een verschil tussen boos en boos. Je hebt het boos worden met je zwarte bril, zoals ik dat altijd noem. Dat is ongeremd boos worden, je hebt je emoties niet meer onder controle, je gaat los, je zegt dingen en doet dingen waarvan je later spijt hebt. Waarvan je weet en voelt dat je het beter niet had kunnen doen. Je denkt er twee dagen later soms nog aan terug.

Die manier van boos worden moet je niet willen. Je kind schrikt daarvan, deinst van je terug. Het is niet goed voor zijn zelfbeeld en het kan ook een langdurige impact hebben op je kind. Je kind gaat wellicht liegen, omdat hij bang is dat je anders weer zo boos wordt.

Je kunt ook boos worden met je roze bril. Dat is een manier van boos worden waarbij je heel duidelijk en met een krachtige stem laat weten dat het gedrag van je kind te ver gaat, dat jouw grens is bereikt en dat je daar boos van wordt, waarbij je uitlegt waarom je boos wordt. Bij deze vorm van boos worden, weet jij nog precies wat je zegt, jouw kookpunt is nog niet bereikt en je hebt jezelf nog volledig onder controle.

Vervolgens kun je je kind zelf het probleem laten oplossen, door hem bijvoorbeeld zelf zijn gemaakte rommel schoon te maken. En als je kind wat ouder is kan hij zelf ook nadenken over een oplossing.

Boos worden an sich is dus heel belangrijk in de opvoeding van kinderen. Maar zorg ervoor dat je boos bent, terwijl je je emoties nog onder controle hebt. Dát maakt het verschil.

——————————–

Meer weten over hoe jij ervoor kan zorgen dat je kind luistert, zonder dat jij steeds maar politieagent moet zijn? Maar ook zonder lief te hoeven smeken of je kind nu eens alsjeblieft wil luisteren? Download dan het gratis ebook ‘Hét geheim om kinderen te laten luisteren’. 

Zodat jij op een fijne manier ervoor kunt zorgen dat je kind leert luisteren. Hoe fijn zou dat zijn?

mijn kind luistert niet

Over de schrijver
Mijn naam is Annelies Bobeldijk, opvoedexpert en dé coach voor moeders die ervan balen dat hun kind niet luistert en die iedere dag strijd in huis hebben over alledaagse dingen.
Reactie plaatsen

Deze website maakt gebruik van cookies