Je begint elke dag met de beste intenties.
Vandaag blijf ik rustig. Vandaag ga ik niet mopperen.
Maar voor je het weet zeg je wéér:
'Hoe vaak moet ik dit nog zeggen?'
'Kun je nou even gewoon normaal doen?!'
'Als je nu niet ophoudt, dan…!'
En dan komt ’ie… dat moment waarop je ontploft.
Je wilt het niet, maar het lijkt wel de enige manier waarop je kind luistert.
En daarna?
Dat eeuwige schuldgevoel. De twijfel. De gedachte: 'Waarom lukt dit andere ouders wel? Wat doe ik nou verkeerd?'
Laat me je dit zeggen:
Je bent geen slechte ouder.
Maar je zit vast in een patroon dat elke dag zwaarder wordt:
je probeert rustig te blijven, je probeert duidelijk te zijn…
maar wat je ook doet, het lijkt steeds uit te draaien op strijd, herhalen of ontploffen.
En zo wil je het niet meer.
Je loopt leeg. Je gezin loopt leeg. En het mag anders.






En ja, dat weet ik ook uit mijn eigen leven.